Bir fincanın öyküsü,

Yaşı hayli  ilerlemiş bir hanımefendi  küçük bir antika mağazasından satın aldığı asırlık kahve fincanını geniş salonun camlı vitrinine özenle yerleştirdi. Kahve fincanının şekli ve bu şeklin üstündeki desenler, renklendirmeler onun harika bir sanat tasarımı olduğunu belli ediyordu. Fincanı satın aldığı rakam aklına geldi, kendi kedine; " Onu  almak için ödediğim fiyatı fazlasıyla hak ediyor ." dedi ve hayran hayran fincanı bir süre daha  izlemeye devam etti. Fincana dalgın dalgın bakarken  aniden fincan konuştu ve hanıma şöyle dedi;

"Beni hayran hayran izlediğini biliyorum. Fakat unutmamalısın ki, ben bu durumda değildim, bu aşamaya çektiğim sıkıntıların sonucunda geldim." Yaşlı kadın  büyük bir şaşkınlık geçirdi. Hayranlıkla baktığı kahve fincanı dile gelmişti! Şaşkınlıkla:" Ne diyorsun? Anlamadım." dedi. Fincan:"Ben ilk önce toprak ve çamurdum:

Sanatkarın  biri beni ellerine aldı hamur gibi yoğurdu, ezdi ve döverek şekillenecek kıvama getirdi. O anda çekilen sıkıntıya dayanamayarak:"Ne olur yeter dur artık!"diyerek bağırdım. Fakat ustam sadece tatlı tatlı gülümsedi ve; "Henüz bitmedi!" dedi.

Daha sonra beni alıp düzgün bir rafa bıraktı. Bir kaç gün sonra yuvarlak bir çarkın üzerine koydu.Sürekli dönüyordum. Çarktan fırlayacak gibi oluyor dönmekten adeta başım çatlıyordu. Dayanamayıp tekrar bağırdım:" Ne olur beni bunun üstünden kurtar, artık dayanamıyorum." Ama ustam yine bana bakarak gülümsüyordu; " Daha olmadı! " dedi.

Sonra beni sıcak bir fırına yerleştirdi. Fırının kapağını sıkıca kapadı ve ateşi yükseltti. Artık ustamı fırının küçük camından belli belirsiz  görüyordum. Ateşin sıcaklığı her geçen an yükseliyordu. Kendi kendime usta beni yakıp öldürecek diye düşünmeye başladım. Yanan fırının duvarlarına çaresizce vurmaya çalışıyordum. Aynı zamanda avazım çıktığı kadar bağırıyordum:" Ustam yalvarırım çıkar beni buradan!" Küçük camdan onu hala görüyordum o ise yine tatlı tatlı gülümsüyor; " Henüz bitmedi !" der gibi başını sallıyordu.

Saatler sonra fırını açtı ve beni aldı. Şu an rahat rahat nefes alabiliyordum. Fırının  kavuran ateşinden kurtulmuştum. Beni  emektar eski bir masaya koydu. Masanın üzerinde renk renk boyalar ve farklı farklı fırçalar vardı. Boyaya daldırdığı bir fırçayla bana belli belirsiz dokunmaya başladı. Ustamın fırçası her yanımda bir şeyler çiziyor ve ben gıdıklanıyordum. Ustam her tarafımda sürekli tonlamalar  dokunuşlar yaptıkça; "Lütfen usta gıdıklanıyorum !" dedim. Usta ise artık bilinen  cevabını veriyordu; " Daha olmadı !"

Desen çizimlerini ve boyamaları bitirdikten sonra büyük bir itina ile beni  tutup tekrar fırına yöneldi. Adeta korkudan ölecek gibiydim. " Ne olur tekrar beni bu ateşe sokma!" diyerek bağırmam fayda etmedi. Fırının kapağını aralayıp beni adeta iteleyerek kolu kilitledi. Ateşin yüksekliğini öncekinden daha fazla  artırdı. "Artık beni gerçekten yakıp öldürecek!" diye düşündüm. Küçük delikten ustama bakıp ona yalvardım fakat o yine;" Henüz bitmedi!" dercesine bana bakıyordu.  Ama bu defa ustamın alın terinin arasında yanaklarından da bir damla gözyaşı yuvarlanıyordu. Artık, " Benim için hayat bitti , ben öldüm." diye düşünürken fırının kapağı açıldı ve ustam  dikkatlice  beni fırından çıkardı. O zaman derin bir nefes aldığımı iyi hatırlıyorum. Kavuran ateşten özlem duyduğum  serinliğe kavuşmuştum. Usta beni yüksek bir rafa koydu ve şöyle seslendi:

"İşte şimdi tamam !. Tam istediğim gibi oldun, sen de kendini  görmek ister misin?" dedi. Ustama heyecanla sadece; " Evet " diyebildim. Küçük odadan bir ayna getirdi. Gördüğüme inanamadım. Defalarca aynaya baktım ve ;" Bu ben miyim? " dedim. Oysa daha önce sadece toprak ve çamurdum. Usta;" Elbette ki gördüğün sensin." dedi ve devam etti;

"Senin bu güzelliğin, çektiğin sıkıntılar ve acılara sabretmenin sonucudur. Bu sıkıntı ve acılar seni mükemmel bir fincan yaptı. Şayet seni çamurken yoğurmasaydım kuruyacaktın . Çarkın üzerinde çevirmeseydim  şekilsiz bir yığın olacaktın. İlk fırına koymasaydım ilk güneşte çatlayacaktın. Desenleri çizip boyamasaydım yaşamın böyle narin motifli ve renkli olmayacaktı. İkinci fırına sokmasaydım desenlerin ve renklerin çok kısa bir sürede solacak ve yok olacaktı. Şimdi dilediğim her özellik var sende." 

Bense istemsizce;" Usta sana güvenmediğim için beni bağışla! Beni yakacağını, öldüreceğini, yok edeceğini düşünmüştüm. Oysa sen beni benden daha fazla sevdin ve bunu ben fark edemedim. Görüş açım dar kalmış, şimdi  mükemmel bir sanat eseriyim. Sana çok minnettarım, çok teşekkürler Ustam" diyebildim...